టిప్పు సుల్తానులు

మొన్నీ మధ్య స్నేహితులతో కలసి హోటలుకి వెళ్ళాను.ఫుడ్దు మీద దండయాత్ర జరిపాక బిల్లు చేతికి వచ్చింది.అదేంటో లక్కీగా కరెక్టు ఎమౌంటు
నా దగ్గర ఉంది. సర్లే కదా అని అక్కడ పెట్టేసి బయటకి నడిచాను.మా ప్రెండ్సు కేసి చూద్దును కదా... నేనేదో అడుక్కుంటున్న బిచ్చగాడి జోలెలోంచి
చిల్లర కొట్టేసినట్టు నా కేసి చూస్తున్నారు.
"ఏమైందిరా.." అని అడిగాను.
"అదేంట్రా... టిప్పివకుండా వచ్చేసావు?" అని అడిగాడు ఒకడు.
"కరెక్టు మనీ ఉంది కదా అని..."

"అక్కడ ఆ వెయిటరు మన కేసి ఎంత అసహ్యంగా చూసాడో తెలుసా..?" ఇంకొకడు అందుకున్నాడు.

నాకు విషయం అర్ధమైంది.

"అంటే వాడు తిట్టుకుంటాడేమో అని మనం టిప్పు ఇవ్వాలా..?"

"అలా కాదురా..మనకి బాగా సెర్వ్ చేసాడు కదా..!" ఇంకోడు చెప్పబోయాడు.

"అది వాడి ఉద్యోగం కదా..."

"జనరల్ గా అందరూ ఇస్తాం కదరా...?"

"అదే.. ఎందుకిస్తామో చెప్పు?"

ఇంకోడి కి మండింది."ఎహే.తొక్కలో పది రూపాయిలు టిప్పు గురించి ఇంత వాదిస్తావేంటెహె పీనాసోడిలాగా..?"

"ఇక్కడ మేటరు మనీ కాదురా... అసలు ఎందుకిస్తామో రీజను"
"బాబూ నక్సలైటూ! మళ్ళీ నీ ఆదర్శాలు మొదలెట్టకు. పద పోదాం" అంటూ ఇంకోడు కట్ చేసాడు. అక్కడితో ఆ ప్రహసనం ముగిసింది.

అదిగో.. అక్కడ చెప్పాలనుకున్న మాటలే ఇక్కడ బ్లాగుతున్నాను...

ప్రపంచంలో ఏ ఉద్యోగంలోనైనా మనం చేసే పనికి మన యజమాని మనకి జీతం ఇస్తాడు. మన పని బాగుంటే బోనస్సులూ,ఇంక్రిమెంటులూ అన్నీ యజమానే
చూసుకుంటాడు.అలా కాక మన పని మనం చెయ్యడానికి కస్టమరు నుండి డబ్బు డిమాండు చేస్తే అది లంచం అవుతుంది. at least, నాకు తెలిసి లంచం definition అదే...
మరి వెయిటర్లకి మాత్రం ఈ రూలు ఎందుకు మినహాయింపో నాకు అర్ధం కాదు.మనకి సెర్వ్ చెయ్యడం అతని ఉద్యోగం.అదే చేసాడు. నేను బిల్లు కడతాను.
మరి అదనంగా అతడికి డబ్బు ఎందుకు ఇవ్వాలి??

but, thats not the worst part...అలా సరైన మొత్తంలో టిప్పు ఇవ్వని వాళ్ళందరూ పిసినారులని ఎందుకు అనుకోవాలి?
టిప్పు ఇవ్వకుండా వచ్చిన ప్రతీ సారీ ఆ హోటల్లోంచి స్పూనులు,ఫోర్కులు ఎత్తుకొచ్చినట్టు ఎందుకు గిల్టీ ఫీలవ్వాలి?
why this habit is so widely accepted around the world that whomever
don't follow it are labelled as queers?

మీలో ఇప్పటికే ఏంటిరా వీడి గోల ఇంత చిన్న విషయానికి అనుకుంటూ ఉండవచ్చు.కానీ సీరియస్ గా నాకు అర్ధం కాని విషయమిది.మీరు ఎప్పుడు హొటలుకి
వెళ్ళినా టిప్పు ఇస్తూనే ఉంటారు. అసలు ఎందుకు ఇస్తున్నారో ఆలోచించారా?
నాకు తట్టిన కారణాలివి...

1.అందరూ ఇస్తున్నారు కనుక.
2.చిన్నప్పటి నుండి అలవాటవడం వలన.
3.ఇవ్వక పోతే అంతా పిసినారి అనుకుంటారన్న భయం వల్ల .
4.వెయిటరు సర్వీసుతో satisfy అవ్వడం వలన.

కానీ ఎంత ఆలోచించినా అన్ని కారణాలకూ మూల కారణం మనం చిన్నప్పటి నుండి పెరిగిన కండిషనింగ్ వల్లనేమో అనిపిస్తుంది.కానీ అసలు ఈ అలవాటు ఎక్కడ ఎలా మొదలయింది అన్నది నాకు అంతు చిక్కని ప్రశ్న.

Believe me,టిప్పు ఇవ్వడం పెద్ద సమస్య అని నేను అనటం లేదు.కానీ tipping is no longer a gesture
of generosity now. its compulsory!టిప్పు ఇవ్వకపోవడం పెద్ద social stigma అయిపోయింది.
అదే ఎందుకు అని అడుగుతున్నాను.

ఇది ’చిల్లర’ సమస్య గా మీకనిపించవచ్చు . కానీ దీని వెనకాల ఉన్న లాజిక్కు ఆలోచించీ చించీ నాకు బుర్ర పిచ్చెక్కుతోంది.

మీలో ఎవరైనా దీనికి సంతృప్తికరమైన సమాధానం చెప్పగలరా?

బెదిరేటి డ్రెస్సు నేనేస్తే...

నిన్న జానే తూ యా జానే నా... సినిమాకి వెళ్ళాను.విచిత్రంగా హీరో పేరు వచ్చినప్పుడు కామ్ గా ఉన్న జనం హీరోయిన్ జెనీలియా పేరు రాగానే ఈలలు వేసారు. ఆహా, జన్మ ధన్యమయింది కదా అనుకున్నాను.
నాది కాదు, జెనీలియాది.లేకపోతే ఈ దేశంలో హీరోయిన్ పేరుకి విజిల్సు పడటమూ,హిరోకి పడకపోవడమూనా! పైగా జెనీలియా తమిళంలో పెద్దగా పాపులర్ కూడా కాదు. (ఒక్క సంతోష్ సుబ్రమణియం తప్పిస్తే..). మరి ఆంధ్రా లో రియాక్షన్ ఎలా ఉందో నాకు తెలియదు.

ఇంతకీ నేను చెప్పదల్చుకున్న విషయం అది కాదు.

మీరు చెన్నైలో ఉంటున్నారా? సైటు కొడదామంటే ఒక్క అమ్మాయీ బాలేదని బాధతో కృంగి కృశిస్తున్నారా?? ఐతే మీకు ఒక కిటుకు చెపుతా చదవండి.చెన్నైలో అందమైన అమ్మాయిలకు కొదవ లేదు.కాకపోతే
వారు ఎక్కడ పడితే అక్కడ కనిపించరు.ఫర్ ఎగ్సాంపిల్,టైడల్ పార్కులో గనుక మీరు పని చేస్తుంటే సిక్కిం బంపర్ లాటరీ కొట్టినట్టే!వెతికి వెతికి మీ కళ్ళు అలసిపోవడమే తప్ప లాభం ఉండదు. అదే అక్కడికి
రెండొందల అడుగుల దూరంలో ఉన్న అసెండాస్ ఐటి పార్కు కి వెళ్ళారా... జాతరే! ఇంకా ఎక్కువ రాస్తే జనాలు సామూహిక హత్యాయత్నం చేసే ప్రమాదం ఉంది గనుక ఇంక చెప్పను. ఇలాంటి
సలహాలు కావాల్సిన వారు మెయిల్ ద్వారా సంప్రదించండి.

నేను చెప్పొచ్చేదేంటంటే అల్లాంటి ప్రదేశాలే హిందీ సినిమాలు ఆడే హాళ్ళు. మల్టిప్లెక్సా,మామూలు హాలా అని సంబంధం లేదు. నగరంలోని creme de la creme అంతా అక్కడ కనిపిస్తారు మీకు.
కానీ నేను చెప్పదల్చుకున్నది దీని గురించి కూడా కాదు.



నిన్న ధియేటర్ ముందు నిలబడి వచ్చే పోయే జనాలని చూస్తుండగా నాకో వింత అవిడియా వచ్చింది.అప్పటి నుండి అక్కడ ఉన్న ప్రతీ ఒక్కరి డ్రెస్సింగ్ గమనించటం మొదలెట్టాను.
రామ రామ!
మీరనుకునేంత యదవని కాదండీ బాబూ...! నా బాధ వేరే ఉంది. దాని కోసమే ఈ టపా!

నేను ఒక walking talking fashion faux pas ని.అనగా ఏ సమయంలో ఎలా డ్రెస్ చేసుకోవాలో తెలియని, అసలు ఏ డ్రెస్సులు బావుంటాయో, ఏవి బావుండవో డిసైడ్ చేస్కోలేని
మొద్దునన్నమాట.( మనలో మన మాట. మనం అమ్మాయిల విషయంలో జర వీకుగా ఉండటానికి ఇది కూడా ఒక కారణం!).

కారణం ఏమిటో తెలియదు గానీ నాకు షాపింగంటే మహా చిరాకు.ఆ విషయంలో నా maximum endurance limit రఫ్ గా ఓ 15 నిముషాలుంటుందంతే.పదహారవ నిమిషం నుండి
విసుగు స్టార్ట్ అవుతుంది.ఇరవై రెండవ నిముషానికి అది చికాకుగా మారుతుంది. ఇరవై తొమ్మిదో నిముషానికి అది కోపంగా పరిణమిస్తుంది. ముప్పై ఐదో నిమిషం దాటిందా...ఇక నాకు ఊపిరాడదు.
నేను అగ్గి రాముణ్ణే అన్న మాట.ఆ సమయానికి కళ్ళ ముందు ఏ డ్రెస్ కనబడితే అది సెలెక్టు చేసుకుని బయటకు వచ్చేసి ఊపిరి పీల్చుకుంటాను. అందుకే, గంటలు గంటలు విసుగు, అలుపూ లేకుండా
అలా షాపులన్నీ తిరిగే జనాలని చూస్తే నాకు ఆశ్చర్యం వేస్తూ ఉంటుంది.

ముఖ్యంగా చెన్నైలో టి నగర్ కి వెళ్లామా,జనాలు రాత్రి పూట అక్కడే దుప్పట్లు పరుచుకుని పడుకుంటారు. పొద్దున్న షాపులు ఓపెన్ చెయ్యడం ఆలస్యం లోపలికి పరిగెడతారు.
అందుకేనేమో, చాలా షాపులలో రెస్టారెంట్లు కూడా తెరిచారు. ఇహ ఉదయాన్నే వెళ్ళడం, తిరగడం, అక్కడే ఏదో ఒకటి తినడం, మళ్ళీ షాపింగ్. నాలాంటి వాళ్ళ కోసం ఆక్సిజన్ బార్లు కూడా తెరిస్తే
బావుణ్ణు!

ఇంతకీ ఈ షాపింగ్ పోబియా వల్ల జన్మలో ఒక మంచి బట్ట కట్టి ఎరుగను.ఖర్మ కాలి ఆ అరగంట లోపలనే ఏదైనా డ్రెస్సు నచ్చినా ఇంటికొచ్చి వేసుకునే సరికి అదే డ్రెస్సు ఇంకో రకంగా అనిపిస్తుంది.
అదేంటో విచిత్రం,మా అన్న గాడు వేసుకున్న డ్రెస్సులు చాలా బావున్నాయని కబ్జా చేసి లాక్కుంటే నా ఒంటి మీదకి రాగానే వాటి అందం కాకెత్తుకుపోయినట్టు మాయమైపోతుంది.ఒక్కొక్క సారి ఇదేమైనా పూర్వజన్మ
పాపమేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది నాకు.

ఈ మద్యే ఈ దుస్థితికి చరమ గీతం పాడాలని సంకల్పించాను.నా ward robe ని పూర్తిగా మార్చెయ్య తలచి నా బ్యాంకు బాలెన్సుని ఓ సారి తనివి తీరా చూసుకుని, ఆ స్క్రీన్ షాటుని సేవ్
చేసుకుని, కడసారి కన్నీటి వీడ్కోలు పలికి లాగవుట్ చేసాను.దెబ్బకి సినిమా హీరోలా తయారవ్వాలి అనుకుని షాపులోకి అడుగు పెట్టాను.కానీ నన్ను నా శాపం వదల్లేదు.
అదేంటో షర్టులన్ని white,blue,cream.ఫాంటులన్నీ black,brown,cream,blue.నా కళ్ళకి మిగతా రంగులని గుర్తించే పవర్ లేదు. ఎన్ని పెర్ముటేషన్లు వేసినా కుదరడం లేదే...
అసలు బయట kool dudes గా బావించబడే వాళ్ళు ఏం వేసుకుంటున్నారా అని సందేహం వచ్చింది. అసలు ముందు ఇదంతా బాగా పరిశీలిస్తే మంచిదని తీర్మానించాను.
అదిగో సరిగా అందుకే సినిమా హాలు బయట నా బీటింగు.

ఒక ఐదు నిమిషాలు గమనించానో లేదో నాకో ఘోర సత్యం తెలిసింది.దానికంటే ముందు నా పరిశీలన/పరిశోధన తాలూకు వివరాలివీ....

నాకు తెలిసిన అమ్మాయిల డ్రెస్స్లులు రెండే.చీర,చూడీదార్. మా కాకినాడలో అంతే. అదేంటో అక్కడ ఈ కేటగిరి లోకి వచ్చే అమ్మాయి ఒక్కరూ లేరు. అసలు ఆ డ్రెస్సులని ఏమంటారో కూడా నాకు తెలీదు.
అసలు నేనెప్పుడూ చూడలేదు.కాని విచిత్రమేమిటంటే, ఒక అమ్మాయి వేసిన టైపు డ్రెస్సు ఇంకో అమ్మాయి వెయ్యలేదు.అన్ని రకాలున్నాయి అక్కడ.

మరో వైపు అబ్బాయిలు.( న్యాయంగా ఐతే నా పరిశీలన కి అబ్బాయిలని పరిశీలిస్తే సరిపోతుంది. కానీ పక్షపాతం చూపించటం ఇష్టం లేక అమ్మాయిలని కూడా చూడాల్సి వచ్చింది.).
నేను చూసిన ప్రతీ వాడూ దాదాపుగా యూనిఫామ్ లో ఉన్నట్టున్నారు.ముప్పాతిక శాతం బ్లూ జీన్సు.పాతిక శాతం క్రీమ్ కలర్ కార్గో ఫేంటు.ఐతే షర్టు.లేకపోతే టీ షర్టు.అంతా కలిపి మూడు కలర్లున్నాయి అక్కడ.
red,blue,black.

అయినా విచిత్రం గా వాళ్ళకి ఆ డ్రెస్సులు బానే ఉన్నాయి.yet i am sure, the moment i wear them, i will look like a complete idiot!

సరే నా బాధలు తీరేవి కాదు వదిలెయ్యండి.కానీ ఏమిటీ అన్యాయం.ఎందుకీ ఘోరం.అమ్మాయిలకి అన్ని రకాల choices ఉన్నాయి. hell, ఆఖరికి వేసుకునే చెప్పుల విషయంలో కూడా
ఈ తేడా ప్రస్పుటంగా కనబడుతుంది. ఇది సరిపోదన్నట్టు అమ్మాయిలకి నగలు,మేకప్పులు ఇంకా బోలెడన్ని accessories. పట్టుకునే పర్సు కూడా అతివలకి అలంకారమే.మరి మగాళ్ళకో,
అది కామ్ గా ఓ మూల నక్కి ఉంటుంది.

ఇన్ని అలంకారాల మద్య నా బోటి వాడు అందరికీ ఏబ్రాసిలా కనబడక చస్తాడా? అందుకే అలాంటి పరిస్థితుల్లో ఎప్పుడూ ఏం చేస్తానో అదే చేసాను.ఎవ్వరికీ కనబడకుండా ఓ మూల దాక్కున్నట్టు నిలబడి సినిమా
స్టార్ట్ అయ్యి లైట్లు ఆర్పేదాకా వెయిట్ చేసాను. వాడు ఒక్క సారి లైట్లు ఆర్పగానే ధైర్యంగా లోపలకి అడుగు పెట్టాను.సినిమా క్రెడిట్స్ ఇంకా అవుతుండగానే లోపల బాంబు ఉన్నట్టు పరిగెత్తుకు వచ్చేసాను.

చివరాఖరికి నే చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, fashion is not my cup of Tea!

స్వప్నాంజలి

ఎవరెస్టు మీద నిలబడి సూర్యోదయాన్ని చూస్తున్నాను. కానీ నా మనసు ఆ సుందర దృశ్యాన్ని ఆస్వాదించే స్థితిలో లేదు. అసహనంతో కాసేపు అటూ ఇటూ పచార్లు చేసాను. ఇంకా అంజలి రాలేదేంటి?? చిరాకనిపించి తాగుతున్న టీ కప్పుని పక్కనున్న డ్త్రైనేజీలోకి విసిరేసాను. వెనకాల కిలకిలా నవ్వు వినిపించింది. తిరిగి చూద్దును కదా! అంజలి!!
మొహంలోని ఆనందాన్ని దాచుకుని బుంగమూతి పెట్టుకున్నాను.
"ఏంటో, అబ్బాయిగారికంత కోపం??"
"నాకా! నాకెందుకూ కోపం?? నువ్వేమన్నా ఆలస్యంగా వచ్చావు గనుకనా నాకు కోపం రావడానికి..." ఉక్రోషంగా అన్నాన్నేను.
తను మళ్ళీ నవ్వింది. తను అలా నవ్వుతుంటే నా కోపాన్ని కట్టిబెట్టి నాకూ నవ్వాలనిపించింది. కానీ బలవంతాన మళ్ళీ కోపం తెచ్చుకున్నాను.
"కామన్ గా అబ్బాయిలు లేటుగా వచ్చారని అమ్మాయిలు కదా అలిగేది!" అంది తను నన్ను ఏడిపిస్తునట్టు.
"అంటే... అలిగే హక్కు అమ్మాయిలకే ఉందా!" రెట్టించాను నేను.
తను నవ్వి నా పక్కన కూర్చుంది. గోముగా "సారీ! ఇంకెప్పుడూ లేటుగా రాను. సరేనా..." అంది.
ఆ చిన్నమాటకే నేను ఐసైపోయాను. ఐనా చివరి ప్రయత్నంగా "నువ్వెప్పుడూ ఇలాగే అంటావు" అన్నాను.
అంజలి సమాధానం చెప్పలేదు. నా కళ్ళల్లోకి చూసి నవ్వింది. నేనూ నవ్వేసాను.
"ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావు?" తను అడిగింది.
"ఊరికే అలా షికారెళ్ళాను" నేను సమాధానమిచ్చాను.
"ఎక్కడికి"
నేను సమాధానం చెప్పలేదు. లేచి నిలబడి ఆకాశంలోని అల్మారా తలుపు తెరిచాను. ఒక పెట్టె తీసి ఆమె ముందు ఉంచాను.
"ఏంటిది" ఆమె ఉత్సాహంగా అడిగింది.
"తెరిచి చూడు"
తెరుస్తూనే ఆమె కళ్ళు విప్పారాయి. అందులో రెండు వందలకు పైగా అరలు. ప్రతి అరలోనూ మట్టి. అర బయట ఒక లేబిల్.
నేను నవ్వుతూ "లాస్ట్ టైమ్ మనం కలిసినపుడు ఏమన్నావో గుర్తుందా?" అన్నాను.
తను ఇంకా ఆశ్యర్యం నుండి కోలుకోలేదు.
"ప్రపంచంలోని అన్ని దేశాల soil ని సెకరించాలన్నది నీ చిన్నప్పటి కోరికని..."
"అందుకని..." నా మాటలని మధ్యలోనే కట్ చేసింది."దేశాలన్నీ తిరుగుతూ మట్టి ఏరుకుంటూ కూర్చున్నావా ఇన్నాళ్ళూ!"
ఒక్కక్షణం హర్టయ్యాను.
"నీకు నచ్చలేదా..."
తను చప్పున నా నెత్తిన మొట్టింది."మొద్దూ! ఇంత అభిమానంతో నాకోసం తెచ్చిన బహుమతి నచ్చకపోవడమా!"
ఆమె కళ్ళల్లో తడి నా దృష్టి ని దాటి పోలేదు.
"ఐనా నేను నీ కోసం తిరగలేదులే..." అన్నాను.
"మరి..."
"ప్రతీ కంట్రీలోనూ ఒక్కో గర్ల్ ఫ్రెండుని మెయిన్టైన్ చేస్తున్నాలే! అందర్నీ పలకరిద్దామని వెళ్ళి... పనిలో పనిగా...."
తను ఫక్కున నవ్వింది. "అబ్బో. మనకంత సీను కుడానూ!"
తన నవ్వులో నేనూ జత కలిపాను.
చుట్టూ ఉన్న ఆకాశం కరిగిపోయింది.
**********************************

కనుచూపు మేరలో ఎక్కడ చూసినా ఇసక! సహారా ఎడారిలో ఇద్దరమూ ఒకరి చెయ్యి ఒకరు పట్టుకుని నడుస్తున్నాము. "ఇక్కడకు తీసుకొచ్చావెందుకు?" అన్నాను. తనేం మాట్లాడలేదు.
తన వంక చూసాను. గులాబీ రంగు టాప్, వైట్ స్కర్ట్ లో దేవకన్యలా ఉంది.
"ఈ రోజు చాలా బావున్నావు" అన్నాను.
ఐనా తనేమీ మాట్లాడలేదు.ఎందుకో ముభావంగా ఉంది ఈ రోజు కలిసినప్పటి నుంచి.
అప్పుడు గమనించాను తన చెంపల చివర కన్నీటి చారికలని! నా గుండె ఆగినంత పనైంది.
తన భుజం మీద చెయ్యి వేసి "ఏమైందిరా అంజలీ!" అని అడిగాను.
తను నా భుజం మీద తల వాల్చి కూర్చుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఓదార్చే ప్రయత్నమేమీ చెయ్యలేదు.
ఆమె అలా కాస్సేపు తనివి తీరా ఏడ్చింది. ఆ తర్వాత ఆమే " పరీక్ష ఫెయిలయ్యాను రా!" అంది.
ఏం జరిగిందోనని కంగారు పడుతున్న నాకు ఆమె బేల గా ఈ విషయం చెప్పిన తీరుకు నవ్వొచ్చింది. కానీ సంభాళించుకున్నాను. తను అలా మాట్లాడుతుంటే వింటూ కూర్చున్నాను.
కాస్సేపటికి తను కాస్త తెప్పరిల్లింది. కానీ ఇంకా మొహంలో ఆ బాధ కనిపిస్తూనే ఉంది.
"ఇంట్లో వాళ్ళకి ఎలా చెప్పాలో అర్ధం కావట్లేదురా!" అంది బేలగా. వాళ్ళ నాన్నంటే అంజలికి చాలా భయం.
"పర్వాలేదురా" నేనన్నాను. "పేరెంట్స్ పైకి కఠినంగా కనిపించినా వాళ్ళకి మాత్రం నీ మీద ప్రేమ ఉండదా చెప్పు?
నువ్వు ఇలా ఏడుస్తున్నావని తెలిస్తే వాళ్ళెంత బాధ పడతారో తెలుసా?? ధైర్యంగా వెళ్ళి ఇంట్లో ఈ విషయం చెప్పు. ఈ సారి ఖచ్చితంగా పాసవుతానని హామీ ఇవ్వు నువ్వు definite గా పాసవుతావు. సరేనా!" అని బుజ్జగించాను.
ఆమె తలూపింది. మా చుట్టూ ఉన్న ఎడారి పూల తోట గా మారింది.
చాలా అమాయకంగా నా భుజం మీద తల ఆన్చి "నువ్వు లేకుండా ఎలా బతకగలనురా?" అని అడిగింది.
ఆ క్షణం నాలో చెలరేగిన భావాలని ఎలా చెప్పను??
తనతో " నీ సంగతి తెలీదు. నేను మాత్రం నువ్వు లేకుండా బతకలేను. I LOVE YOU" అని చెప్పాలనిపించింది.
ఊహూ. ఇది సమయం కాదు. చెపుతాను. తనని మళ్ళీ సారి కలిసినపుడు చెపుతాను. ...
************************************
మేమున్న తోటలోని ప్రతీ పువ్వు వాడిపోయి ఉంది. నా అంజలి వదనం కూడా! ఆ రోజు తర్వాత 8 నెలల దాకా అంజలి నాకు కనబడలేదు.ఇదిగో, మళ్ళీ ఇప్పుడు.!
"ఇన్ని నెలలూ ఏమైపోయావు అంజలీ" గొంతు పెగల్చుకొని అడిగాను.
తను చాలాసేపు మౌనంగా ఉంది. ఆ తరువాత అంది.
"రేపు నా పెళ్ళి"
విచిత్రంగా నేను షాక్ తినలేదు. ఎందుకో నాకు ఇది ముందే తెలిసినట్టనిపించింది.
"అంజలీ... నేను.. నిన్ను... i l.."
"నాకు తెలుసు." తను నా మాటలని మధ్యలోనే ఆపేసింది. తరువాత నెమ్మదిగా అంది.
"మన ఆఖరి కలయిక తరువాత నేను ప్రేమలో పడ్డాను"
నా మెదడు మొద్దు బారి పోయినట్టైంది. నా అంజలి... ఇంకొకరి ప్రేమలో... ఎలా?? ఎందుకు??
తను బుజ్జగిస్తున్నట్టు చెపుతోంది.
"అర్ధం చేసుకోరా! నువ్వంటే నాకెంత ఇష్టమైనా నువ్వు కేవలం నా స్వప్నానివి.వాస్తవానివి కాదు. మన ఈ కలయికలు ప్రతీ రాత్రి నేను కనే అందమైన కలలు. అంతే!"
"మరైతే నన్నెందుకు కల గన్నావు?" నేను కోపంతో అరిచాను." నన్నెందుకు నీ కలల్లో సృష్టించుకున్నావు?? నాతో ఎందుకు స్నేహం చేసావు? నీ కష్టాలు, సుఖాలు నాతో ఎందుకు పంచుకున్నావు??"
ఆమె తల వంచుకుంది.
"ఏమో! నా భావాలను పంచుకునేందుకు ఒక అందమైన ప్రేమికుడు కావాలని నేను ఆశ పడ్దానేమో! అందుకే నా మనసు కలల్లో నిన్ను సృష్టించి ఉండవచ్చు! అందుకే, పుస్తకాల్లో, సినిమాల్లో చూసిన సంఘటనలే నీతో జరిగినట్టు కలలు కని ఉండవచ్చు. అందుకే నాకు నిజ జీవితంలో ప్రేమికుడు దొరకగానే నీ కలలు రావడం ఆగిపోయాయి. అందుకే నేను నీకు ఈ స్వప్నలోకంలో కనిపించలేదు.
కానీ రేపు నా పెళ్ళి. ఎందుకో మళ్ళీ నువ్వు గుర్తొచ్చావు. అందుకే మళ్ళీ ఈ కల..."
నాకు ఏం మాట్లాడాలో తెలియలేదు.
తను కొనసాగించింది.
"బహుశా, నిన్ను ఏ రోడ్డు మీదో, రైలు లోంచో క్షణకాలం చూసి ఉంటాను. ఆ రూపాన్నే నా మనసు నా కలల ప్రేమికుడిగా పరిచయం చేసి ఉంటుంది"
నాకు ఏడుపు వచ్చింది.
"అంతేనా? నేను కేవలం నీ కలనేనా! ఇంకేమి కానా??"
తన గొంతు గద్గదమయింది.
"కాదురా! నువ్వు నా కలవు మాత్రమే కాదు. ఆ దశని నువ్వు ఎప్పుడో దాటిపోయావు. నువ్వు నా జ్నాపకానివి. ప్రతీ అమ్మాయీ తన ప్రియుడి గురించి కలలు గంటుంది. నువ్వు నా కలలోకొచ్చి నా ప్రియుడివయ్యావు.కానీ వాస్తవాన్ని నేను మార్చలేను. మళ్ళీ నీ గురించి కల గంటానో లేదో నాకు తెలియదు. అంటే మళ్ళీ నిన్ను చూడటం కుదరకపోవచ్చు..."

తను నా గుండెలపై వాలింది. నేను తన భుజాలపై తల వాల్చాను. అలా ఎంత సేపు గడిచిందో తెలియదు. తను
అంది.
"నాకు మెలుకువ రాకుండా ఉంటే బావుండునురా!"
కాసేపటిలో చేజారిపోతున్నదని తెలిసినా నేను ఆమెని గట్టిగా పొదివి పట్టుకున్నాను.
అంజలికి మెలుకువ వచ్చే సమయం, నా స్వప్నాంజలి నాకు వీడ్కోలు పలికే సమయం వస్తుందని భయపడుతూ కళ్ళు మూసుకున్నాను.
****************************
కథ వెనుక కధ:
ఇక్కడి దాకా చదివాక కూడా మీకు మతి భ్రమించకుండా ఉంటే ఇహ ముందుకు వెళ్ళండి.
నేను చెప్పాలనుకున్న విషయాన్ని ఎల్లా చెప్పానో, ఎంత వరకూ succeed అయ్యనో నాకు తెలియదు. మొత్తం కధ రాసిన తరువాత ఓ సారి చదివితే బాగుందనిపించింది. మళ్ళీఇంకోసారి చదివితే నాకు పిచ్చి ఎక్కిందేమో నని భయం వేసింది. సర్లే, మనకి ఫ్రీ గా ఓ బ్లాగు ఉంది కదా అందులో రాసి జనాలని హింసించేద్దామని ఇలా ఎక్కించేసా...
అవిడియా వచ్చినప్పుడు చంకలు గుద్దుకున్నాను గానీ చదివిన తరువాత ఈ కధ పైన్ జిమ్ కేరీ "Eternal Sunshine of the spotless mind", "Truman Show" సినిమాల ప్రభావం ఉందని అర్ధమైంది. అప్పటికే too late!
మిమ్మల్ని హింసిస్తే క్షంతవ్యుడని!

కాకినాడ క్లూసెనర్!

నిన్న ఆఫీసులో పనెక్కువై రాత్రి ఉండిపోయాను. పదకొండు కొట్టేసరికి నైట్ షిఫ్టులు చేస్తున్న యూత్ అంతా క్రికెట్టాడ్డానికి రడీ అయిపోయారు. క్రికెట్టంటే గ్రౌండులో కాదు. మా ఇరుకు ఆఫీసులోనే. cubicles మధ్యలో ఉన్న ప్లేసు మా పిచ్. కంపూటర్లకి, లైట్లకి తగిలినా ప్రమాదం లేని మెత్తని స్పాంజి బాలు. ఏదో క్యూబికల్ నుండి విరగ్గొట్టిన ప్లాస్టిక్ కర్ర బాట్టు. ఆ క్యుబికల్ కి తగిలితే టు. ఈ క్యూబికల్ కి తగిలితే ఫోరు. సీలింగుకి తగిలితే అవుటు. వన్ స్టెప్పు క్యాచులు.

ఇలా వాళ్ల సొంత మాన్యువల్ అన్నమాట!

(ఈ అలవాటు మన రక్తంలోనే ఉందనుకుంటా! ఆరడుగుల ఖాళీ దొరికితే చాలు, అందుబాటులో ఉన్నవాటినే బాట్టు, బాలు చేసుకుని మనకి మనమే కొత్త రూల్సు పెట్టేసుకుని ఆట మొదలెట్టేస్తాం.)

నేను ఊరుకోవచ్చు కదా? ఊహూ... వర్కు తెల్లవార్లూ ఉండేదే కదా కాస్సేపు రిలాక్సవుదామని నేనూ చేరిపోయాను. ఆ తర్వాత కద చెప్పేముందు మీకు నా ఫ్లాష్ బ్యాక్ చెప్పాలి.......

***************************************

నేను క్రికెట్టులో కొంచెం వీకు అంటే అది understatement of the century అవుతుందన్నమాట.

నాకు ఊహ తెలిసి మొదట క్రికెట్టు ఆడింది మా అన్నయ్యతో. మనకంటూ సొంత గ్యాంగు తయారైనాక మన క్రికెట్టు సరదా మరీ పెరిగింది. కానీ ఇక్కడే మా బండారు శివ గాడు నాకు తీరని ద్రోహం చేసాడు. చూడ్డానికి పిట్టలా ఉంటానని, మాస్టారు గారి అబ్బాయినని, గట్టిగా బౌలింగు చేస్తే ఆడలేననీ నాకు స్పెషలుగా బౌలింగు వేయించేవాడు. మన కి బౌలింగు వేరే! ఫీల్డింగు వేరే! అలా ఉత్తుత్తి క్రికెట్టు ఆడుతూ ఐదో క్లాసు వరకూ గడిపేసాను. ఆరో క్లాసులో కాకినాడకి వచ్చిన తరువాత నా క్రికెట్టు జీవితం మలుపు తిరిగింది.

మేముండే కాలనీలోని పిల్లల గ్యాంగుతో కలిసి ఆడటం మొదలెట్టాను. అక్కడ నా కెరీరు సచిన్ రేంజిలో లేకపోయినా కాంబ్లి రేంజ్ లో పడుతూ లేస్తూ సాగేది.అంతలో నా దృష్టి ఎదురుగా గ్రౌండులో ఆడుతున్న మా అన్న గ్యాంగు మీద పడింది. ఈ పిలకాయలతో ఆడితే ఏముంది మజా? ఆడితే అలా గ్రౌండులో ఆడాల అనుకున్నాను. అదే తడవగా వెళ్ళి ఆ గ్యాంగులో చేరిపోయాను. అక్కడి నుంచి మొదలయ్యాయి మన కష్టాలు.

మనకొచ్చిన ఆటా అంతత... ఆడేది నైన్తు, టెన్తు చదివే వాళ్లతో... వాళ్ల మధ్యలో బాగా తేలిపోయాను. వాళ్ళు కూడా మొదటలో భరించినా తర్వాత్ మొహమాటపడటం మానేసారు. అలా నేను ఆటలో అరటిపండునైపోయాను.
నేను బ్యాటింగ్ చేస్తుంటే అంతా నాకు మూడడుగుల దూరంలో కాసేవారు. బాలు వేసేసరికి నేను క్రీజులో ఓ చిన్న సైజు
భరతనాట్యం చేసేవాడిని.

నేను బౌలింగు చేస్తే ఆ బాలు బ్యాట్స్ మేన్ దగ్గరకి వెళ్ళడానికి ఐదారు స్టెప్పులైనా తీసుకునేది. దానికోసం ఎదురు చూసీ, చూసీ వాడికి శోష వచ్చేది.

నేను ఫీల్డింగు చేసే చోట కి బాలు వస్తే బ్యాట్స్ మేన్ కి పండగే... ఒక రన్ను వచ్చేచోట మూడు రన్నులు తీసేవారు. నేను త్రో విసిరితే అది బౌలరు దగ్గరికి నిక్కుతూ, నీలుగుతూ సర్కార్ ఎక్స్ ప్ర్రెస్సులా వెళ్ళేది.

జనాలు కేచ్ పట్టడం చూస్తే నాకెందుకో అద్బుతం చూసినట్టుండేది. నా స్ట్రాటజీ ఐతే రెండు చేతులూ దగ్గరికి తెచ్చి బాలు వస్తున్న దిశలో పెట్టి కళ్ళు మూసుకోవడమే!
ఇన్ని అవలక్షణాలున్న మనకి అక్కడ నిక్ నేమ్ ఏంటో తెలుసా! "క్లూసెనర్". నిజ్జంగా...! మీకు వెంటనే ఆ పేరు ఎగతాళిగా పెట్టినట్టు అనిపించవచ్చు. కానీ అది ఎగతాళి కాదనే నా నమ్మకం. ఎందుకో వాళ్ళు పిలిచే ఆ పిలుపులో హేళన ధ్వనించేది కాదు. ఏదేమైతేనేం, అలా నా పేరు అక్కడ క్లూసెనర్ గా ఫిక్సైంది.

ఇన్ని misadventures మధ్య నా కన్ను మా క్లాసు క్రికెట్ గ్యాంగు మీద పడింది. క్లాసులో క్లవరుగా మనకు కొంత ఫాలోయింగు ఉండేది. దాన్ని ఉపయోగించి టీములో ప్లేసు కొట్టేసా! కానీ కధ మామూలే! అదేంటో, నేను బ్యాట్టు ఎత్తేసరికి బాలు సర్రుమని పక్కనుంచి వెళ్ళిపోయేది. ఇహ లాభం లేదని టెంపరరీ రిటైర్ మెంటు ప్రకటించా.

నా సెకండు ఇన్నింగ్సు నా నైన్తు క్లాసులో మొదలై ముగిసింది. ఈ సారి మరీ ఘోరంగా! మా అజయ్ గాడు బౌలింగు చేస్తుంటే వాడి స్పీడు చూసి భయపడ్డ నన్ను చూసి నా బద్ధ శత్రువు రామ్మూర్తి గాడు ఎగతాళి గా నవ్విన నవ్వు ఎప్పటికి మరిచిపోలేను.

ఇహ లాభం లేదని నిరాశ పడుతున్న తరుణంలో వరంలా దొరికింది EA SPORTS వారి CRICKET 2002.
గ్రౌండులో కొట్టాలన్న షాట్లన్నీ కంప్య్యూటరు ముందు కూర్చుని ఎడాపెడా బాదేసా.. లెక్కపెట్టడానికి కూడా చిరాకు వచ్చేన్ని సెంచరీలు చేసేసా. ఇలా రెండేళ్ళు ఆడేసరికి ఇంకేంటి మనం మళ్ళీ ఫాంలోకి వచ్చేసామనే బలమైన భ్రాంతి వచ్చేసింది. దాంతో ఇంటర్ లో మళ్ళీ గ్రౌండులో కి అడుగు పెట్టాను.
రెండు బాల్సు ఆడేసరికి మత్తు దిగిపోయింది. కంప్యూటరు ముందు కూర్చుని కీలు నొక్కడానికి నిజంగా ఆడటానికి చాలా తేడా ఉందని అర్ధమైంది. దానితో ఇహ క్రికెట్ కి రాం రాం చెప్పేసి చక్కగా మళ్ళీ నా వీడియో గేములో సెంచరీలు కొట్టుకోవడం మొదలెట్టా.

అలా అని నా ఈ ఫ్లాషు బ్యాకులో అన్నీ చేదు గుర్తులే అనుకోకండి. After all, every dog has its day!
అలాగే నాకూ ఓ రోజు ఉంది. నేను సెవెన్త్ లో ఉండగా సిక్స్తు కుర్రాళ్ళతో జరిగిన ఆటలో మా వాళ్ళంతా వరసగా టపా కట్టేస్తుంటే ఓ పక్క నేను నిలబడ్డాను. మనం రన్నింగులో కూడా వీకేనని టీం మేనేజ్ మెంటు మనకి బై రన్నరుని ఇచ్చింది. వాడి సహాయంతో అష్టకష్టాలు పడుతూ ఐనా సరే, ఒకట్లూ రెళ్ళూ తీసాను. చివరకి ఆ బైరన్నరు అత్యుత్సాహానికి బలై నేను రన్నవుటయ్యే సరికి నా స్కోరు 13. అదే నా జట్టు స్కోరు కూడా.
ఇప్పటికీ ఆ ఒక్క ఇన్నింగ్సు తప్ప నాకు చెప్పుకోవడానికింకేమీ లేదు.
******************************************
మొత్తానికి నిన్న రాత్రి ఏడేళ్ల తర్వాత మళ్ళీ క్రికెట్ ఆడాను. సరే క్యూబికల్ క్రికెట్టే కదా... ఆడలేకపోతానా అని ఆశ పడ్డాను.
ఊహూ... నా ఆశ అడియాశే అయింది. ఆడిన పది మ్యాచుల్లో నా స్కోర్లు ౦,౦,౦,౦,౦,౦,2,0,0,0.
నా టాలెంటు కొలీగ్సు కి కూడా తెలిసిపోయింది. నేనెన్ని రన్సు కొడతానని లెక్క పెట్టడం మానేసి, నేనెన్ని బాల్సు ఆడతానా అని లెక్కేసుకోవడం మొదలెట్టారు. నా మీద నాకే అసహ్యం వేసిందంటే నమ్మండి.
అలా అని మళ్ళీ ఆడటం మానేస్తానని అనుకుంటున్నారేమో? నాకస్సలు సిగ్గు లేదు. ఏడేళ్ళ తర్వాత మళ్ళీ బ్యాట్టు పట్టాను. ఎలా వదిలేస్తాను చెప్పండి. రేపు మా టీము అవుటింగు కి వెళుతోంది. బీచ్ క్రికెట్టు ఆడటానికి మా వాళ్ళు ప్లాను చేస్తున్నారు. ఎలాగోలా దూరిపోతా. ఎన్ని అవమానాలెదురైనా సరే... for the love of cricket!
wish me luck!

నేనూ... అమ్మాయిలు

అమ్మాయిలతో నాకదే ఇబ్బంది. తెలిసి అంటారో, తెలీక అంటారో తెలీదు గానీ గబుక్కున అనేస్తారు. అవతల వాడు ఏమనుకుంటాడో అని అస్సలు ఆలోచించరు. మేటరు చెప్పకుండా ఏంటీ సోది అంటారా? మేటరు ఎక్కువ లేనప్పుడు ఇల్లాగే పోస్టు నింపాలి. ఇక నా బాధ ఏంటంటే....

****************************

నేను,రవి గాడు కలిసి రోడ్డు మీద వెళ్తున్నాం. నాలుగడుగులేసామో లేదో ఎవరో అమ్మాయి వాణ్ణి చూసి చెయ్యి ఊపింది. మనోడూ ఊపాడు. ఇహ సొల్లు మొదలైంది. ఇదే నాకు వాడిని చూస్తే మండేది. ఊరందరూ ఫ్రెండ్సే యదవకి. అందులో సమస్య లేదు. సమస్యల్లా ఆ ఫ్రెండ్సులో తొంభై శాతం అమ్మాయిలే. ఎప్పుడు బయటకి వెళ్ళినా సందుకో అమ్మాయి తగలడం, పక్కన నన్ను దిష్టి బొమ్మలా నిలబెట్టి వాళ్ళిద్దరూ సొల్లేసుకోవడం.మనం లేడీసు డిపార్టుమెంటులో కొద్దిగా వీకులెండి. పాపం. మా వాడు నన్ను పరిచయం చేసేవాడు కొత్తలో.ఆ అమ్మాయి "అయితే ఏంటంట" అన్న టైపులో వాడికేసి చూసి, మర్యాదకి నా వైపు ఓ సారి నవ్వి మళ్ళీ వాడితో సొల్లు మొదలెట్టేది. ఇహ లాభం లేదని లైటు తీస్కున్నాడు. అంత anti girl repellent నా దగ్గర ఏంఉందో ఇప్పటికీ అర్ధం కాదు. ఆ విషయం పక్కన బెట్టి ప్రస్తుతానికి వద్దాం.

ఆ అమ్మాయి సడెన్ గా నన్ను చూపించి "తనూ..." అంది ప్రశ్నార్ధకంగా. ఇహ చూస్కోండి. నాకైతే అక్కడే వీణ స్టెప్పు వెయ్యాలనిపించింది. ఒక అమ్మాయి నా existance ని acknowledge చెయ్యడమా!

ఎన్నాళ్ళో వేచిన ఉదయం..... ఈ నాడే ఎదురవుతుంటే.... అంటూ పాట పాడేసుకున్నాను. ఇంకా సిట్యుయేషన్ కి సరిపొయే పాటలేమున్నాయని ఆలోచిస్తుంటే రవిగాడు చెప్పాడు. " తను సందీప్ అని. నా క్లాస్ మేట్"

ఈ లోగా నేను తర్వాత పాటకి వచ్చాను.

" భలే మంచి రోజు. పసందైన రోజు.. వసంతాలు కురిసే..."

"నిజ్జంగా..."

ఎక్కడో అపసృతి వినిపించింది. ఆ అమ్మాయి బోలెడంత అమితాస్చర్యపడిపోయి లేచి

"అలా అస్సలు కనిపించడం లేదు తెలుసా! చిన్న పిల్లాడిలా ఉన్నాడు. నీ తమ్ముడేమో అనుకున్నా!"

ఇహ అంతే! నాకింకే కనిపించలేదు. వినిపించలేదు. హిహిహి అని ఒక వెర్రి నవ్వు నవ్వా. ఆ ప్రహసనం అలా ముగిసింది.

**************************************

ఒకవేళ మీరు ముప్పైల్లో ఉంటే పై కామెంటు చెవులకింపుగా అనిపించవచ్చు. కానీ మీరు ఇరవై రెండేళ్ల కుర్రాడై, ఒక అమ్మాయి మిమ్మల్ని చిన్నపిల్లాడిలా చూస్తోందంటే అంత కంటే hurting thing ఇంకోటి ఉండదు. అదీ మొదటి పరిచయంలో....

ఇప్పుడు చెప్పండి. ఒక అబ్బాయికి తన స్నేహితురాలు ఇంకో స్నేహితురాలిని పరిచయం చేసిందే అనుకోండి. ఆ అబ్బాయి ఎంత జాగ్రత్తగా మాట్లాడతాడు?? ఒకపక్క అతిగా మాట్లాడకుండా, మరోపక్క పూర్తిగా ఇగ్నోర్ చెయ్యకుండా

మేనేజ్ చేస్తాడు. or atleast, నేను చూసిన ప్రతి సందర్భంలోనూ అలానే జరిగింది.

మరి అమ్మాయిల విషయంలో ఇలా ఎందుకు ఉండదు??

ఒక్క సంఘటన కే నెను జనరలైజ్ చేసేస్తున్నానని మీకు అనిపించవచ్చు. believe me. thats only one of the incidents!

*******************************

ఇల్లాంటి ఘోరావమానమే ఇంకో ఏడాది కి జరిగింది. నేనూ, ప్రవీణూ ఏదో ఎస్సైన్ మెంటు మీద పని చేస్తున్నాం. అంతలో వాడి సవాలక్ష ఆడ స్నేహితుల్లో ఒక స్నేహితురాలు ఫోన్ చేసింది.

( ఇక్కడ నాకొక డౌటు. why is that ur best friend always has a lot of success with girls while all you can manage is a weak smile and a bear hello with them??)

as usual, మనోడు సొల్లు మొదలెట్టాడు. చెయ్యాల్సిన పని బండెడుంది. నాకు చిరాకేసి వాడిని ఫోను పెట్టమన్నాను.

నన్ను కూల్ చెయ్యడానికో ఏంటో,
"హే! నా ఫ్రెండుతో మాట్లాడు." అని ఫోను నాకిచ్చాడు.

మనమేం మాట్లాడతాం. ఫోను తీసుకుని హలో అన్నాను. ఆ అమ్మాయి కూడా హల్లో అంది.

కొంచం పని ఉందండి. మా వాణ్ణి కాస్సేపు వదలచ్చు కదా! అన్నా.

అటుపక్కనుంచి తెరలు తెరలుగా నవ్వు.

అంత జోకేమేసానబ్బా! అంతలా నవ్వుతోంది అనుకున్నా!

ఆ తర్వాత వచ్చింది సమాధానం.

" ఏం.. హిహి.. లేదండి. హిహి.. మీ... హిహి... వాయిస్ చాలా.. హిహి... విచిత్రంగా... హిహి"

నా రియాక్షను మీరే ఊహించుకోగలరు.

***************************

నా గొంతు కీచుగా ఉంటుంది నిజమే. కానీ మొదటి పరిచయంలోనే అలా అనెయ్యడమే??

అదే నేను ఓ అమ్మాయితో తొలి పరిచయంలో

"హి హి. మీ జుట్టు భలే ఉందండీ కొబ్బరి పీచులా" అంటే ఎలా ఉంటుంది.??

ఏదైమైనా ఇల్లాంటి సంఘటనలు నన్ను రాటు తేల్చాయి. తరువాత మా క్లాసులో అమ్మాయిలందరూ ఏకగ్రీవంగా నేను చిన్నపిల్లాడిలా ఉంటాననీ, నేను వాళ్ల తమ్ముడిలా అనిపిస్తానని డిక్లేరు చేసినప్పుడు కూడా గుండె పగలకుండా బతకగలిగానంటే ఇల్లాంటి అనుభవాలే కారణం.

అబ్బాయిల మధ్య ఎంత నికృష్టపు భాష మాట్లాడే అబ్బాయి ఐనా అమ్మాయిల ముందు చాలా decent language

వాడతాడే!మరి అమ్మాయిలు ఎందుకు reciprocate చెయ్యరు? నేను మా క్లాసు అమ్మాయిల దగ్గరకు వెళ్ళి మీరు చాలా బావున్నారు. నాకు నా లవరులా అనిపిస్తున్నారు అంటే ఎలా ఉంటుంది?? ఇది పైకి absurd గా అనిపించచ్చు.

కానీ ఆ ఫీలింగు subjective కదా! అమ్మాయిలు ఆ మాట అంటే ఎలా ఫీల్ అవుతారో, ఒక అబ్బాయిని తమ్ముడూ అన్నా అలాగే ఫీల్ అవుతాడని common sense ఉండక్కర్లేద్దా??

ఏంటో... పోస్టు కామెడీగా రాద్దామని మొదలెట్టాను. సెకండ్ హాఫు సీరియస్ అయిపోయింది. బొమ్మ ఆడటం కష్టమే!

లేడీసున్నారు....కాస్త సర్దుకుంటారా??

ఈ డైలాగు మనం సర్వ సాధారణంగా సినిమా హాళ్లల్లో వింటుంటాం. మొన్నీ మధ్యో సినిమా కి వెళ్లాను. పెద్ద గుంపు గా ఒక కుటుంబం వచ్చింది. అందరికి ఒకచోట దొరకలేదు. రెండు వరసలలో సెటిలయ్యారు. ఒక పదిహేనేళ్ళ అమ్మాయి చివరకి కూర్చుని ఉంది. అంతలో ఓ పెద్ద మనిషి వచ్చి ఆ అమ్మాయి పక్కన కూర్చున్నాడు. ఇహ ముందు వరసలో కూర్చున్న పెద్దావిడకి టెన్షను మొదలు. పక్కనే ఉన్న చిన్నపిల్లని ఆ సీట్లో కూర్చోబెట్టి ఆ అమ్మాయిని ఆ చిన్నపిల్ల సీట్లో కూర్చోమని సైగ చేసింది. ఆ అమ్మాయి అలా చేసాక ఆవిడ మొహంలో ప్రశాంతత! ఇదంతా గమనిస్తున్న నాకు నవ్వాలో ఏడవాలో అర్థం కాలేదు.

ఈ పరిస్థితి మీలో చాలా మంది face చేసే ఉంటారు.ఐతే వాళ్ళు సర్దుకుంటారు. లేకుంటే మనల్ని సర్దుకోమంటారు. నాలా ఒంటరి గా సినిమాలకి వెళ్ళే రకాలనైతే ఇంకానూ... అడిగే వాళ్ల కంఠంలో రిక్వెస్టు పాళ్ళు తక్కువగా, కమాండు పాళ్ళు ఎక్కువగా అనిపిస్తుంది.

అంతెందుకు, మనమే ఒక నలుగురం స్నేహితులం, ఇద్దరు ఆడ, ఇద్దరు మగ కలిసి సినిమాకి వెళ్ళామనుకోండి. మగాళ్లం ఇద్దరం ఆ చివరా ఈ చివరా కూర్చుని అమ్మాయిలని మధ్యలో కూర్చోబెడతామా లేదా??
నా బాధల్లా ఇదే... " ఏమిటీ దుస్థితి? ఎందుకీ దుస్థితి??"

i mean, ఒక స్త్రీ ఒక మగాడి పక్కన ఒక మూడు గంటలు కూర్చుంటే what's the big deal??
ఎందుకు మనం ఆమెని protect చెయ్యడానికి try చేస్తున్నాం??
ఎక్కడో చదివాను. బెడ్ రూములో పురుషుడు ఎప్పుడూ తలుపు ఉండే వైపు పడుకుంటాడట. స్త్రీ గోడ ఉండే వైపు పడుకుంటుందట. రాతియుగం కాలం నుంచి శత్రువుల నుంచి తన వాళ్ళని రక్షించుకోవాలనే instinct వల్ల subconsious గా అలా చేస్తామట. ఇది కూడా అలాగేనా??

ఊహూ. కాదు. ఇది మనం consious గా తీసుకునే నిర్ణయమే! but we would like to believe it was a subconsious choice!!

అసలు ఇంత చిన్న విషయానికి ఇంత ఆలోచించే పరిస్థితి ఎందుకు ఉంది???
అసలు సమస్య ఎక్కడ ఉంది??

చిన్నప్పటి నుంచి ఆడవాళ్ళంటే వాళ్ళో అపురూపమైన వస్తువన్న భావన కలిగేలా ఉంటాయి పరిసరాలు.
బస్సుల్లో సెపరేటు సీట్లు.
రైళ్ళళ్ళో సెపరేటు బోగీలు.
సినిమా హాళ్ళ దగ్గర సెపరేటు క్యూలు...(ఇంకా నయం, సినిమా హాళ్లళ్ళో కూడా సిటీ బస్సుల్లోలాగా కుడి వైపు మగాళ్ళు, ఎడం వైపు ఆడాళ్ళు అని పెట్టలేదు.)
కాలేజీలో సెపరేటు సెక్షన్లు.
అన్నయ్య గారూ అని వరస కలిపితే గానీ ఆడవాళ్లకి పక్కింటి మగాడితో మాట్లాడలేని స్థితి.
ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో పెరిగిన మగవాడికి ఆడదాని స్పర్శ తగిలితేనే వికారపు అలోచనలు వస్తాయంటే రావా మరి??

నాకు తెలుసు మీరేమంటారో. సెపరేటు బోగీలు, సీట్లు ఉంటేనే ఆడవాళ్లకు రక్షణ అంతంత మాత్రంగా ఉంది. అంతా కలిపేస్తే ఇక వాళ్ళు బతకగలరా???
నిజమే!
actual గా ఇది ఒక catch 22 situation.
ప్రజల mindset మారితే గానీ పైవన్నీ సాధ్యపడవు.
పైవన్నీ జరిగితే గానీ ప్రజల mindset మారదు.
మరి solution ఏమిటో తెలిదు గానీ నా ఊహల్లో మన దేశంలో
ఈ సెపరేటు కౌంటర్లు,సీట్లు ఉండవు.
ఎక్కడైనా స్త్రీ,పురుషులు ఏ బిడియం లేకుండా పక్కపక్కన కూర్చుంటారు.
at the same time, స్త్రీ స్పర్శ తగిలినంతనే వికారపు ఆలోచనలు మగవాడికి రావు.

నాకు తెలుసు. నా జీవిత కాలంలో ఇవన్నీ జరిగే అవకాశం తక్కువే. అప్పటి దాకా ఈ " లేడీసుతో వచ్చాం, కొంచెం సర్దుకుంటారా?" అనే అభ్యర్ధనలు నాకు వినిపిస్తూనే ఉంటాయి
(ఎందుకో నా భావాలను అనుకున్నంతగా convey చెయ్యలేకపోయా!)

update:

నిన్న బస్సులో వెళ్తున్నా. ఒక యువజంట కూర్చునిఉంది. నా ధియరీ ప్రకారం అమ్మాయి కిటికి పక్కన కుర్చుని ఉంది. అబ్బాయి ఆ పక్కన కుర్చున్నాడు. పక్కన నిలబడ్డ ఇద్దరు మహానుభావులు ఆమెను చూపుల్తో తినేస్తున్నారు.

అదే ఆ అమ్మాయి వాళ్లకి అందుబాటులో కూర్చుని ఉంటే ఏమి చేసేవాళ్ళా అని అలోచించడానికే భయం వేసింది.

ఆ క్షణాన నాకు సుజాత గారి వ్యాఖ్యలో సత్యం అర్ధమైంది.

ధర్మ సందేహాలు

నాకు ఈ మధ్య కాలం లో వచ్చిన ధర్మ సందేహాలివి....

1. గంజాయి లాంటి మత్తు పధార్ధాలని ప్రభుత్వాలు ఎందుకు illegal చేస్తాయి? ప్రజల ఆరోగ్యం కోసమా?? అలా ఐతే

మరి మద్యం దుకాణాలను సర్కారు వారే ఎందుకు నడుపుతారు??? అవి కూడా ఆయుష్షు తగ్గించేవే కదా???

మద్యం తాగడం తప్పని నా ఉద్దేశం కాదు. అసలు పక్కవాడికి న్యూసెన్స్ కానంతవరకు నువ్వేం చేసినా సమస్య కాదని

నా ఫీలింగు. నా డౌటల్లా సిగరెట్టు పేకెట్ల మీద గుద్దినట్టు గంజాయి పేకేట్ల మీద కుడా "highly injurious to health.

government recommends you not to consume it" అన్న టైపులో ఒక వార్నింగు గుద్దేసి మార్కెట్లోకి

వదిలెయ్యచ్చు కదా?????

After all, If it can happen with cigarettes, why can't it happen for drugs???

నేనే అలవాటునీ సమర్ధించటం లేదు... తెగనాడటం లేదు. ఎవరి life వాళ్ళిష్టం. ఇలా ఎందుకు జరగడం లేదు అని

అడుగుతున్నానంతే....

2. మొన్నీ మధ్య ఒక IPL ళో అసభ్య ప్రదర్శనలను ఖండిస్తూ mumbai కి చెందిన ఒక మంత్రివర్యులు " స్త్రీ లని

పూజించే దేశం మనది. ఇలాంటివన్నీ ఎలా అనుమతిస్తాం?? " అన్నారట!

అమాఖ్యా! మన దేశం లో స్త్రీలకు పూజలు జరుగుతున్నాయన్న విషయం తెలిసి చాలా ఆనందమేసింది.

నేనిప్పటిదాకా మన దేశం లో స్త్రీలు దారుణంగా abuse,molestations కి గురి అవుతున్నారని భ్రమలో ఉన్నాను.

కళ్ళు తెరిపించారు. మరి ఈ దేశంలో ఊరికొక రెడ్ లైట్ ఏరియా ఎందుకున్నట్టు?? గంటకొక రేపు ఎందుకు

జరుగుతున్నట్టు??

మీరు bollywood సినిమాలు చూస్తారా?? ఆ డాన్సర్ల దుస్తులు మన టాప్ హీరోయిన్ల దుస్తుల కన్నా కురచగా

ఉన్నాయా??? మరి ఆ సినిమాల అవార్డు ఫంక్షన్లకి హాజరై వారితో కలిసి పత్రికలకు ఫోజులిస్తారే? ఆ సినిమాలని

నిషేదించచ్చు కదా??

నేను exposing ని వ్యతిరేకించట్లేదు. cheer leaders ని support చెయ్యట్లేదు. ఆయన గారి లాజిక్ చూసి

మండిందంతే...!

౩. తిరుపతి కెళ్లి రికమండేషన్ లెటర్లు చూపించీ, అక్కడ ఉద్యోగుల చెయ్యి తడిపీ, నానా అడ్డ దారుల్లో దర్శనం

చేసుకుంటామే.... అసలు కొద్దిగానైనా మనస్సాక్షి గగ్గోలు పెట్టదా?? అసలు దేవుడిని చూడటానికి ఒక మంత్రి

recommendation చెయ్యటమేంటి??

సందు చివర ఉన్న దేవుడి కన్నా తిరుపతి లో ఉన్న దేవుడు ఎలా గొప్ప అవుతాడు??

(I am expecting a lot of curses through comments due to this part!)


4. పురుషులతో స్త్రీలకు సమాన హక్కులు ఉండాలి, పురుషులు స్త్రీలు సమానమే అని వాదించేవారు

at the same time స్త్రీలకు రిజర్వేషన్లు కావాలని ఎలా డిమాండ్ చేస్తారు?? రిజర్వేషన్లు ఇస్తే వాళ్ళు ఏదో ఒక విధంగా

backward అని, అలా కాకపోయినా atleast సమానం కాదు అని ఒప్పుకున్నట్టేగా???

5. ప్రతి పత్రికలోనూ, టీవీ షోల్లోనూ స్త్రీల కోసం ప్రత్యేక వ్యాసాలుంటాయ్, ప్రోగ్రాంలు ఉంటాయి. ఈ రోజే జ్యోతిగారు

మహిళా బ్లాగరుల కోసం ప్రత్యేక చర్చా వేదిక టైపులో ఏదో ఏర్పాటు చెయ్యబోతున్నట్టు బ్లాగారు.

మరి ఇలా పురుషులకి ఎందుకు స్పెషల్ గా సప్లిమెంట్లు, షో లు ఉండవు..??? మార్కెట్ లేదనా?? స్త్రీ జనాభా కన్నా

పురుష జనాభాయే ఎక్కువ కదా?? పురుషులకి appeal చేసే వ్యాసాలతో for men సప్లిమెంట్లు ఎందుకు రావు??
****************************************

నా లాజిక్కులు మీకు సిల్లీగా అనిపించచ్చు. ఇవి నా సందేహాలే గానీ అభిప్రాయాలు కావు. తప్పనిపిస్తే ఎందుకో

చెప్పండి. తెలుసుకుంటాను..