లేడీసున్నారు....కాస్త సర్దుకుంటారా??

ఈ డైలాగు మనం సర్వ సాధారణంగా సినిమా హాళ్లల్లో వింటుంటాం. మొన్నీ మధ్యో సినిమా కి వెళ్లాను. పెద్ద గుంపు గా ఒక కుటుంబం వచ్చింది. అందరికి ఒకచోట దొరకలేదు. రెండు వరసలలో సెటిలయ్యారు. ఒక పదిహేనేళ్ళ అమ్మాయి చివరకి కూర్చుని ఉంది. అంతలో ఓ పెద్ద మనిషి వచ్చి ఆ అమ్మాయి పక్కన కూర్చున్నాడు. ఇహ ముందు వరసలో కూర్చున్న పెద్దావిడకి టెన్షను మొదలు. పక్కనే ఉన్న చిన్నపిల్లని ఆ సీట్లో కూర్చోబెట్టి ఆ అమ్మాయిని ఆ చిన్నపిల్ల సీట్లో కూర్చోమని సైగ చేసింది. ఆ అమ్మాయి అలా చేసాక ఆవిడ మొహంలో ప్రశాంతత! ఇదంతా గమనిస్తున్న నాకు నవ్వాలో ఏడవాలో అర్థం కాలేదు.

ఈ పరిస్థితి మీలో చాలా మంది face చేసే ఉంటారు.ఐతే వాళ్ళు సర్దుకుంటారు. లేకుంటే మనల్ని సర్దుకోమంటారు. నాలా ఒంటరి గా సినిమాలకి వెళ్ళే రకాలనైతే ఇంకానూ... అడిగే వాళ్ల కంఠంలో రిక్వెస్టు పాళ్ళు తక్కువగా, కమాండు పాళ్ళు ఎక్కువగా అనిపిస్తుంది.

అంతెందుకు, మనమే ఒక నలుగురం స్నేహితులం, ఇద్దరు ఆడ, ఇద్దరు మగ కలిసి సినిమాకి వెళ్ళామనుకోండి. మగాళ్లం ఇద్దరం ఆ చివరా ఈ చివరా కూర్చుని అమ్మాయిలని మధ్యలో కూర్చోబెడతామా లేదా??
నా బాధల్లా ఇదే... " ఏమిటీ దుస్థితి? ఎందుకీ దుస్థితి??"

i mean, ఒక స్త్రీ ఒక మగాడి పక్కన ఒక మూడు గంటలు కూర్చుంటే what's the big deal??
ఎందుకు మనం ఆమెని protect చెయ్యడానికి try చేస్తున్నాం??
ఎక్కడో చదివాను. బెడ్ రూములో పురుషుడు ఎప్పుడూ తలుపు ఉండే వైపు పడుకుంటాడట. స్త్రీ గోడ ఉండే వైపు పడుకుంటుందట. రాతియుగం కాలం నుంచి శత్రువుల నుంచి తన వాళ్ళని రక్షించుకోవాలనే instinct వల్ల subconsious గా అలా చేస్తామట. ఇది కూడా అలాగేనా??

ఊహూ. కాదు. ఇది మనం consious గా తీసుకునే నిర్ణయమే! but we would like to believe it was a subconsious choice!!

అసలు ఇంత చిన్న విషయానికి ఇంత ఆలోచించే పరిస్థితి ఎందుకు ఉంది???
అసలు సమస్య ఎక్కడ ఉంది??

చిన్నప్పటి నుంచి ఆడవాళ్ళంటే వాళ్ళో అపురూపమైన వస్తువన్న భావన కలిగేలా ఉంటాయి పరిసరాలు.
బస్సుల్లో సెపరేటు సీట్లు.
రైళ్ళళ్ళో సెపరేటు బోగీలు.
సినిమా హాళ్ళ దగ్గర సెపరేటు క్యూలు...(ఇంకా నయం, సినిమా హాళ్లళ్ళో కూడా సిటీ బస్సుల్లోలాగా కుడి వైపు మగాళ్ళు, ఎడం వైపు ఆడాళ్ళు అని పెట్టలేదు.)
కాలేజీలో సెపరేటు సెక్షన్లు.
అన్నయ్య గారూ అని వరస కలిపితే గానీ ఆడవాళ్లకి పక్కింటి మగాడితో మాట్లాడలేని స్థితి.
ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో పెరిగిన మగవాడికి ఆడదాని స్పర్శ తగిలితేనే వికారపు అలోచనలు వస్తాయంటే రావా మరి??

నాకు తెలుసు మీరేమంటారో. సెపరేటు బోగీలు, సీట్లు ఉంటేనే ఆడవాళ్లకు రక్షణ అంతంత మాత్రంగా ఉంది. అంతా కలిపేస్తే ఇక వాళ్ళు బతకగలరా???
నిజమే!
actual గా ఇది ఒక catch 22 situation.
ప్రజల mindset మారితే గానీ పైవన్నీ సాధ్యపడవు.
పైవన్నీ జరిగితే గానీ ప్రజల mindset మారదు.
మరి solution ఏమిటో తెలిదు గానీ నా ఊహల్లో మన దేశంలో
ఈ సెపరేటు కౌంటర్లు,సీట్లు ఉండవు.
ఎక్కడైనా స్త్రీ,పురుషులు ఏ బిడియం లేకుండా పక్కపక్కన కూర్చుంటారు.
at the same time, స్త్రీ స్పర్శ తగిలినంతనే వికారపు ఆలోచనలు మగవాడికి రావు.

నాకు తెలుసు. నా జీవిత కాలంలో ఇవన్నీ జరిగే అవకాశం తక్కువే. అప్పటి దాకా ఈ " లేడీసుతో వచ్చాం, కొంచెం సర్దుకుంటారా?" అనే అభ్యర్ధనలు నాకు వినిపిస్తూనే ఉంటాయి
(ఎందుకో నా భావాలను అనుకున్నంతగా convey చెయ్యలేకపోయా!)

update:

నిన్న బస్సులో వెళ్తున్నా. ఒక యువజంట కూర్చునిఉంది. నా ధియరీ ప్రకారం అమ్మాయి కిటికి పక్కన కుర్చుని ఉంది. అబ్బాయి ఆ పక్కన కుర్చున్నాడు. పక్కన నిలబడ్డ ఇద్దరు మహానుభావులు ఆమెను చూపుల్తో తినేస్తున్నారు.

అదే ఆ అమ్మాయి వాళ్లకి అందుబాటులో కూర్చుని ఉంటే ఏమి చేసేవాళ్ళా అని అలోచించడానికే భయం వేసింది.

ఆ క్షణాన నాకు సుజాత గారి వ్యాఖ్యలో సత్యం అర్ధమైంది.

ధర్మ సందేహాలు

నాకు ఈ మధ్య కాలం లో వచ్చిన ధర్మ సందేహాలివి....

1. గంజాయి లాంటి మత్తు పధార్ధాలని ప్రభుత్వాలు ఎందుకు illegal చేస్తాయి? ప్రజల ఆరోగ్యం కోసమా?? అలా ఐతే

మరి మద్యం దుకాణాలను సర్కారు వారే ఎందుకు నడుపుతారు??? అవి కూడా ఆయుష్షు తగ్గించేవే కదా???

మద్యం తాగడం తప్పని నా ఉద్దేశం కాదు. అసలు పక్కవాడికి న్యూసెన్స్ కానంతవరకు నువ్వేం చేసినా సమస్య కాదని

నా ఫీలింగు. నా డౌటల్లా సిగరెట్టు పేకెట్ల మీద గుద్దినట్టు గంజాయి పేకేట్ల మీద కుడా "highly injurious to health.

government recommends you not to consume it" అన్న టైపులో ఒక వార్నింగు గుద్దేసి మార్కెట్లోకి

వదిలెయ్యచ్చు కదా?????

After all, If it can happen with cigarettes, why can't it happen for drugs???

నేనే అలవాటునీ సమర్ధించటం లేదు... తెగనాడటం లేదు. ఎవరి life వాళ్ళిష్టం. ఇలా ఎందుకు జరగడం లేదు అని

అడుగుతున్నానంతే....

2. మొన్నీ మధ్య ఒక IPL ళో అసభ్య ప్రదర్శనలను ఖండిస్తూ mumbai కి చెందిన ఒక మంత్రివర్యులు " స్త్రీ లని

పూజించే దేశం మనది. ఇలాంటివన్నీ ఎలా అనుమతిస్తాం?? " అన్నారట!

అమాఖ్యా! మన దేశం లో స్త్రీలకు పూజలు జరుగుతున్నాయన్న విషయం తెలిసి చాలా ఆనందమేసింది.

నేనిప్పటిదాకా మన దేశం లో స్త్రీలు దారుణంగా abuse,molestations కి గురి అవుతున్నారని భ్రమలో ఉన్నాను.

కళ్ళు తెరిపించారు. మరి ఈ దేశంలో ఊరికొక రెడ్ లైట్ ఏరియా ఎందుకున్నట్టు?? గంటకొక రేపు ఎందుకు

జరుగుతున్నట్టు??

మీరు bollywood సినిమాలు చూస్తారా?? ఆ డాన్సర్ల దుస్తులు మన టాప్ హీరోయిన్ల దుస్తుల కన్నా కురచగా

ఉన్నాయా??? మరి ఆ సినిమాల అవార్డు ఫంక్షన్లకి హాజరై వారితో కలిసి పత్రికలకు ఫోజులిస్తారే? ఆ సినిమాలని

నిషేదించచ్చు కదా??

నేను exposing ని వ్యతిరేకించట్లేదు. cheer leaders ని support చెయ్యట్లేదు. ఆయన గారి లాజిక్ చూసి

మండిందంతే...!

౩. తిరుపతి కెళ్లి రికమండేషన్ లెటర్లు చూపించీ, అక్కడ ఉద్యోగుల చెయ్యి తడిపీ, నానా అడ్డ దారుల్లో దర్శనం

చేసుకుంటామే.... అసలు కొద్దిగానైనా మనస్సాక్షి గగ్గోలు పెట్టదా?? అసలు దేవుడిని చూడటానికి ఒక మంత్రి

recommendation చెయ్యటమేంటి??

సందు చివర ఉన్న దేవుడి కన్నా తిరుపతి లో ఉన్న దేవుడు ఎలా గొప్ప అవుతాడు??

(I am expecting a lot of curses through comments due to this part!)


4. పురుషులతో స్త్రీలకు సమాన హక్కులు ఉండాలి, పురుషులు స్త్రీలు సమానమే అని వాదించేవారు

at the same time స్త్రీలకు రిజర్వేషన్లు కావాలని ఎలా డిమాండ్ చేస్తారు?? రిజర్వేషన్లు ఇస్తే వాళ్ళు ఏదో ఒక విధంగా

backward అని, అలా కాకపోయినా atleast సమానం కాదు అని ఒప్పుకున్నట్టేగా???

5. ప్రతి పత్రికలోనూ, టీవీ షోల్లోనూ స్త్రీల కోసం ప్రత్యేక వ్యాసాలుంటాయ్, ప్రోగ్రాంలు ఉంటాయి. ఈ రోజే జ్యోతిగారు

మహిళా బ్లాగరుల కోసం ప్రత్యేక చర్చా వేదిక టైపులో ఏదో ఏర్పాటు చెయ్యబోతున్నట్టు బ్లాగారు.

మరి ఇలా పురుషులకి ఎందుకు స్పెషల్ గా సప్లిమెంట్లు, షో లు ఉండవు..??? మార్కెట్ లేదనా?? స్త్రీ జనాభా కన్నా

పురుష జనాభాయే ఎక్కువ కదా?? పురుషులకి appeal చేసే వ్యాసాలతో for men సప్లిమెంట్లు ఎందుకు రావు??
****************************************

నా లాజిక్కులు మీకు సిల్లీగా అనిపించచ్చు. ఇవి నా సందేహాలే గానీ అభిప్రాయాలు కావు. తప్పనిపిస్తే ఎందుకో

చెప్పండి. తెలుసుకుంటాను..

An Inconvenient Truth

ఇంటర్ దాకా నేను వేరే లోకం లో బతికాను. ఆ లోకంలో ఎంసెట్, క్రికెట్,ఇల్లు,స్నేహితులు తప్ప ఏమీ లేదు. అలాంటిది

ఇంజనీరింగ్ కోసం భీమవరం రాగానే నేను తిన్న షాకులు ఇన్నీ అన్నీ కాదు. కానీ, అన్నిటికన్నా ఎక్కువగా నన్ను బాధ పెట్టింది మాత్రం "కులం" అన్న పదం.

మీకు వెర్రితనంగా కనిపించవచ్చేమో గానీ, నేను అప్పటిదాకా ఈ కులం గిలం అనే ఫీలింగులన్నీ పెద్దవాళ్ళకే, మా "యంగ్ జనరేషన్" కి లేవు అనుకునేవాణ్ణి. అవును మరి, అప్పటిదాకా నా స్నేహితులతో అలాంటి చర్చ రాలేదు.

అసలు వాళ్ళది ఏ కులమో అన్న ఆలోచన కూడా నాకు రాలేదు. మరి ఇంజనీరింగ్ లో.....

****************************

మొదటి రోజు. నాన్న నన్ను దింపి వెళ్ళిపోయారు. ఆ రోజు రాత్రే డాబా మీద నాకు "కులోపదేశం" జరిగింది.

"ఏమ్ కేస్టు..?" పేరు,ఊరు చెప్పిన వెంటనే వచ్చిన ప్రశ్న అది.

నాకు ఒక నిముషం ఏమ్ విన్నానో అర్ధం కాలేదు. అర్ధమయ్యాక చెప్పాను. సీనియర్ నవ్వాడు. పక్కనే ఉన్న ఇంకో జూనియర్ ని అడిగాడు. వాడూ చెప్పాడు. వాడిని వెంటనే ఇంకో సీనియర్ వచ్చి తీసుకెళ్ళిపోయాడు. ప్రశ్నార్ధకం గా చూస్తున్న నాతో మొదటి సీనియరు "వాళ్ళోడే...." అన్నాడు. ఆ తర్వాత అతడి ఉపదేశం ఈ విధంగా సాగింది.


"చూడు తమ్ముడూ..! రేపు మనోళ్ళని పరిచయం చేస్తాను. టచ్ లో ఉండు. రేప్పుద్దున్న నీకేదైనా అవసరం వస్తే నీ ఫ్రెండ్సెవరూ సాయం చెయ్యరు. మనోళ్ళే చేస్తారు."


"ఈ ఊరులో *******ల డామినేషను ఎక్కువ!"


"మీ క్లాసు లో ఇంకా ఎవరెవరు మనోళ్ళునారో కనుక్కో! రేపు సాయంత్రం నాకు ఇవ్వాలి."

ఆ రోజు రాత్రి దుప్పటి ముసుగు కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడిచాను. అది ర్యాగింగు వల్లా? ఇల్లు గుర్తురావడం వల్లా?నా ఒక చిన్న నమ్మకం నిర్ధాక్షిణ్యంగా నలిపివేయబడటం వల్లా అంటే మాత్రం చెప్పలేను.

On that night my little belief about the pristinity of young generation was shattered!


మా రూమ్మేటు ది కూడా అదే పరిస్థితి. నీ ఫేవరెట్ హీరో ఎవరని అడిగారా?? నీ కులం వాడి పేరే చెప్పాలి. వాడు ఒక హిట్టిచ్చి పదేళ్ళవుతున్నా, ఇంకా ఆప్పుడప్పుడే సినిమాలు చేస్తున్న బుడ్డోడైనా సరే..!

అదే నిన్ను ర్యాగింగ్ చేస్తున్నది వేరే కులం వాడైతే న్యూట్రల్ గా ఉండే పేరేదైనా చెప్పాలి.

"వాడితో తీసుకున్నావేరా రూము? మన వాళ్ళెవరూ దొరకలేదా??"

"ఒరేయ్! అక్కడ ఎవరో మన అమ్మాయిని ర్యాగింగ్ చేస్తున్నారట. పదండ్రా!"

కులం బలవంతంగా నరాల్లోకి ఇంజెక్టు చెయ్యబడుతుంది. you can't help it!
ఈ ఉన్మాదానికి పరాకాష్ట "కుల పండగలు". జనవరి లో వీటి హడావిడి మొదలవుతుంది. ప్రతీ కులానికి ఒక గ్యాంగ్ తయారై నాయకత్వ భాద్యతలు నెత్తిన వేసుకుంటుంది.
కాలేజ్ యాజమాన్యానికి తెలియకుండా రహస్యంగా ఏర్పాట్లు జరుగుతాయి. నేను రాను అని చెప్పినందుకు ఒక సీనియరు నాకిచ్చిన వివరణ ఇలా ఉంది.

" మేమేమీ కుల పిచ్చోళ్ళం కాదురా!ఏదో కొన్ని గంటలు సరదాగా
డాన్సులు కడతాం. అమ్మాయిలతో కబుర్లు చెబుతాం. తింటాం. వచ్చేస్తాం. ఈ మాత్రం దానికి పెద్ద సిద్ధాంతాలు,రాద్ధాంతాలు ఎందుకు బే??"

మరి నాకు ఈ "మనం" అన్న పదం దగ్గరే చిరాకొస్తోందే..?

ఈ కుల పండగల అజెండా ఇదీ....

అయా కులానికి చెందిన local heroes ని అతిధులుగా పిలుస్తారు.వారు ఆ కుల ప్రాశస్త్యాన్ని వివరిస్తూ ప్రసంగిస్తారు.
తమ కుల హీరో పాటలకు డాన్సులు వెయ్యడం, వేరే కుల హీరోలని వేళాకోళం చేస్తూ skits చేయడం, and ofcourse flirting with the opposite sex of same caste!

it's a god damn brainwash!!!

మొత్తానికి కొన్ని నెలల వ్యవధిలో తెల్ల కాగితం లాంటి ఫ్రెషర్ మనసు మీద "కులకోటి" రాయబడుతుంది. ఆ పై సంవత్సరం వృత్తం మళ్ళీ మొదలవుతుంది.

ఇది కేవలం మా కాలేజ్ కే పరిమితం కాదు. నాకు తెల్సి ప్రతీ ఇంజనిరింగ్ కాలేజ్ లో జరిగేదే..! కాకపోతే dominant caste మారుతుంది అంతే.....

*******************************

నేనూ ఈ brainwash కు అతీతుడిని కాదు. సీనియర్ల వత్తిడి భరించలేక ఒక ఏడాది ఈ పండగకి వెళ్ళాను.

అప్పుడప్పుడూ నాలోనూ ఎక్కడో ఈ ఫీలింగ్ ఉందని నిరూపించే ఘటనలు జరుగుతుంటాయి. పేపర్లో ఎక్కడో నా కులం వాడికి ఎదైనా అవార్డు వచ్చిందని చదివినప్పుడు, ఎవరైనా పరిచయం చేసుకుంటూ తమ పేరు చెప్పినప్పుడు ఆ పేరులోexplicit గా నా కులం పేరు ఉన్నపుడు క్షణకాలం మనసులో ఎదో మెరుపు! మరుక్షణం సిగ్గేస్తుంది. ఆ తర్వాత దీనికి కారణమైన సీనియర్లపై కోపం వస్తుంది. ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయత! అప్పుడు నాకు నేనే సర్దిచెప్పుకుంటాను.

"May be i have a bit of involuntary caste feeling. But atleast, i am not proud of it! "

క్రికెట్టోపాఖ్యానం

ఈ రోజే సినిమాలు చూసే ప్రేక్షకులు ఎన్ని రకాలో విభజిస్తూ ఒక బ్లాగు చూసాను. అలాగే క్రికెట్టు మాచ్ లు చూసే వాళ్ళని కూడా విడదియ్యచ్చు కదా అనిపించింది. మన తెలుగు దర్సకుల్లా నిర్లజ్జగా అదే స్టైలులో ఈ పోస్టు రాయడానికి నిశ్చయించాను.

ఇండియాలో క్రికెట్ కున్న క్రేజు గురించి మళ్లీనేను చెప్పక్కర్లేదు. క్రికెట్ వస్తోందంటే కిళ్లీ కొట్ల నుంచి మల్తిప్లెక్సుల దాకా

ఎక్కడ టివి ఉంటే అక్కడే అతుక్కుపోతాము. అలా గుంపులో నిలబడి క్రికెట్ చూస్తున్నప్పుడు సాధారణమ్ గా

కనబడేవాళ్ళిదిగో...

నిశ్శబ్ద అభిమానులు:

వీళ్ళు పెద్దగా సందడి చెయ్యరు. మౌనంగానే ఆటని ఆస్వాదిస్తారు. మహా ఐతే అందరితో కలిసి చప్పట్లు కొడతారంతే....

కాని ఈ కేటగిరి చాలా రేర్.

వీరాభిమానులు:

అసలు హడావిడి అంతా వీళ్ళదే... ఇండియా గెలుస్తుంటే విజిల్సూ, ఓడుతుంటే నిట్టూర్పులూ...అసలు

ఓడిపోతున్న మన వాళ్ళు కూడా అంత ఫీలవరేమో...

షాట్లు కొడుతుంటే కేకలు మావా అంటారు. రెండు బాల్సు తిన్నారా.. ఎవడ్రా వీడిని సెలెక్ట్ చేసింది?? అని ఎగురుతారు.

రెండు వైడులు వేస్తే యార్కరు వేయడం కూడా రాదారా వీడికి?? అని అమితాశ్చర్యపోతారు.

వీళ్ళని అబ్జర్వు చెయ్యండి ఈ సారి. భలే కామెడీ గా ఉంటుంది.

నిరాశావాదులు:

వీళ్ల పక్కన ఉన్నామంటే నరకమే... మనమ్ మాచ్ గెలిచే చాన్సు కిన్చిత్ కూడా లేదని వీళ్ళ ప్రగాఢ నమ్మకం.

అయినా చూస్తారు. చూస్తూ ఉరుకుంటారా.... 20 బాల్సులో ౩౦ కొట్టాలా? మనవల్లెక్కడవుతుందీ... మాచ్ పోయినట్టే... అని పెదవులు విరుస్తూ వాళ్ళ predictions తో మన బుర్ర తింటారు.

ఆశావాదులు:

ఈ పాటికి మీకు అర్థమైపోయే ఉంటుంది. 50బాల్సు లో 150 కొట్టాలి, శ్రీశాంత్,మునాఫ్ బాటింగు చేస్తున్నా వీళ్ళు ఆశ వదులుకోరు. పైగా శ్రీశాంత్ ఒకసారి రెండు సిక్సులేసాడు తెలుసా అని statistics చెబుతారు.

వీళ్ల వల్ల మనకి అట్టే బాధ లేదు.

విర్చువల్ కెప్టెన్లు: ( సరైన తెలుగు పదం దొరకలేదు. మన్నించండి)

ధోనీ కన్నా తామే మంచి కెప్టెన్ లమని వీళ్ళ నమ్మకం. టీవీ ముందు నిలుచునే సలహాలు ఇచేస్తారు.

"ఇఫ్ఫుడు పఠాన్ ని దింపాలి బౌలింగుకి..."

" ద్రావిడ్ దిగేడేంట్రా బాబూ...!"

" మూడో స్లిప్పుని తీసేసి మిడ్ ఆన్ లో పెడితే దొరికిపోతాడ్రా. ఆ మాత్రం ఐడియా రాలేదు వీడికి..."

ఇల్లా ఉంటుంది వీళ్ళ వ్యవహారం. చేతిలో ఉన్న కూల్ డ్రింక్ బాటిలుతో వాళ్ల బుర్ర పగలగొట్టాలనిపిస్తుంది నాకైతే...

అభిమాన సంఘాలు:

సినిమాల్లోకి మల్లే ఇక్కడా వీరాభిమానులు ఉంటారు. వాళ్ళ అభిమాన ప్లేయరు లేనిదే జట్టు గెలవడం కల్లని

వీళ్ళ నమ్మకం. అందుకే సదరు ఆటగాడు అవుటవ్వగానే లేచి వెళ్ళిపోతుంటారు.

ఇండియా గెలిచిందా లేదా అన్నదానికంటే ఆ ప్లేయరు బాగా ఆడాడా లేదా అన్నదే వీరికి ముఖ్యం.

వీళ్ళకి కిర్రెక్కించాలంటే ఆ ప్లేయరు ని ఓ మాటని చూడండి. దెబ్బకి పోలేరమ్మ పూనకపోతే అడగండి!

దేశభక్తులు:

వీరిది అదోరకం దేశభక్తి. పాకిస్తాన్ ఆటగాడు ఏమీ అనకపోయినా వీళ్ళు మాత్రం "మార్ సాలే కో, మార్" అని

తెగ ఆవేశపడిపోతుంటారు.

ఇక పాకిస్తాన్ వాడు కాస్త ఎక్కువ చేసాడా?? అక్కడ మాచ్ రిఫరీ ,అంపైర్ రియాక్షన్ల కన్నా వీళ్ల రియాక్షన్ ఎక్కువగా ఉంటుంది. నాలుగు ఐదు బూతులతో వాణ్ణి కడిగేస్తే గానీ వీళ్ళకి మనస్సాంతి ఉండదు.

నాకైతే కొన్నిసార్లు మొత్తం "దేశభక్తి" అన్న కాన్సెప్ట్ మీదే విరక్తి వస్తూ ఉంటుంది.

ఉపసంహారం:

ఇవీ ఈ రోజు క్రికెట్ చూస్తూ నేను పరిశీలించిన స్వభావాలు. నాకైతే క్రికెట్టు చూడటం ఎంతో, ఈ విభిన్న కేటగిరీల జనాలని గమనించడం కూడా అంతే సరదాగా అనిపిస్తుంది!

లోకోభిన్నరుచి.....

నీహారిక

ఇంకా వెలుగు రేఖలు పూర్తిగా విచ్చుకోకముందే సముద్రం ఒడ్డున ఇసుకలో కూర్చుని ఆ అలలు మీతో చెప్పే గుసగుసలని వినడానికి ప్రయత్నించారా?

వణికించే చలికాలంలో పొద్దున్న నీరెండ శరీరానికి చురుక్కుమని తగులుతుంటే కలిగే హాయిని అస్వాదించారా?

వెన్నెల వెలుగులో ముస్తాబైన లోకాన్ని చూడాలా? లేక ఆకాశం ఆంతా నిండిన ఆ జాబిలిని చూడాలా? అన్నసందిగ్ధం లో ఎప్పుడైనా కొట్టుమిట్టాడారా?

అసలంత సౌందర్యం భరించలేక కళ్ళల్లో ఎప్పుడైనా నీళ్లు తిరిగాయా?

ధనుర్మాసంలో చుట్టూ ఉన్నప్రపంచాన్ని పొగమంచు కప్పేసిన సుప్రభాత వేళ చెప్పులు లేకుండా పచ్చిక మీద నడిచారా? మంచు బిందువులు పాదాలకు చక్కిలిగింతలు పెడుతుంటే ఆ గిలిగింత ఎలా ఉంటుందో అనుభవమేనా?

భోరున కురిసినవాన వెలిసిన తరువాత తడిసి ముద్దైన ప్రకృతి కాంత సొగసులు గమనించారా? ఆకుల మీద నిలిచిన నీటి బిందువుల లావణ్యం చూసారా?

నడివేసవి మధ్యాన్నంఒక చెట్టు కింద సేద తీరుతూ పరిసరాలని గమనించారా? ఆకుల గలగలలు,వీచే గాలి, కూసే పక్షులు మీతో ఏదో మాట్లాడుతున్నట్టు అనిపించిందా?

పౌర్ణమి రోజు సాగర తీరాన పొంగి వస్తున్నఅలల మీద నాట్యమాడుతున్న చంద్రకిరణాలతో స్నేహం చేసారా?

******************

ఆలోచిస్తే ప్రపంచంలోని గొప్ప గొప్ప ఆనందాలన్నీ డబ్బు తో కొనలేనివే....

ఆస్వాదిస్తే అన్నిటికన్నా గొప్ప కవిత్వం ప్రకృతే...

బావాయణం

ఊహ తెలిసినప్పటినుంచి నాకు ఒక కల ఉండేది. ఊహూ... ఇది కొంచెం ఓవర్.కొంచెం వయసు వచ్చినప్పటినుంచి ఒక కల ఉండేది...ఆ కలలో నాకు ఒక ముద్దు మరదలు ఉంటుంది. ఉండడమే కాదు, నన్ను ముద్దుగా 'బావా...' అని పిలుస్తుంది.కానీ ఆ కల కలగానే ఉండిపోయింది. అలాగని నాకు మరదలు లేదనుకోకండి. లేకేం, బహువచనంలో ఉన్నారు.ఇద్దరు ఉన్నారు.కానీ ఏం లాభం?? చిన్నప్పటినుంచి చూస్తన్నా...(వాళ్ళ చిన్నపటినుంచి). "ఓరేయ్" "ఏరా" "ఓయ్" ఈ పిలుపులు తప్ప ఇంకో పిలుపు ఎరగను. ఓ సారి మా అమ్మమ్మ "ఏమే...వీడిని బావా అని పిలవచ్చు కదే..." అని అంటె ఒకసారి నన్ను ఎగాదిగా చూసి ముక్త కంఠంతో మొహాన ఉమ్మేసినంత పని చేసారు.ఈ జన్మకింతే అని సరిపెట్టుకున్నాను. పోన్లే... మనకంటూ ఒక లవరు రాదా?? దాన్నే రిక్వెస్టు చేద్దాం "బావా" అని పిలవమని అని ఆనందపడ్డాను. ఏళ్ళు గడిచాయి. దేవుడి దయ వల్ల లవరు కూడా సెట్టైంది.(నువ్వు నాస్తికుడివి కదా... అనకండి.కొన్ని పదాలు పడితేనే కొన్ని వాక్యాలు బావుంటాయి.). వన్ ఫైన్ మార్నింగ్ తనతో నా చిరు కోరిక విన్నవించాను.రెండు నిమిషాలు పైకి కిందకి చూసి ఫక్కున నవ్వింది. నవ్వి ఊరుకుందా?? ఏడిసావ్ .. వెధవ కోరికలూ నువ్వూనూ అని చక్కా పోయింది.నేనూ, నా ఆశ మిగిలాము. ఇంకా ఆశ చాలక తనకి చెల్లెలి వరస అయ్యేవాళ్ళెవరైనా ఉన్నారేమో కూపీ లాగాను.చెల్లెళ్ళు లేరు కానీ అక్కలు కుప్పలుగా ఉన్నారు, సర్దుకుంటావా? అని అడిగింది.పోనీ నాన్నకి చెప్పి ఎవరినైనా దత్తత తీసుకునేలాగ చెయ్యనా? అంది. అని నవ్వడం మొదలెట్టింది. బిక్కమొహం వెయ్యడం నా వంతైంది.
పుండు మీద కారం అంటే ఏంటో తెలుసా?? బాలక్రిష్ణ సినిమాలో హీరోయిన్లలాగా నా లవరుకి కుప్పలు తెప్పలుగ ఉన్నారు.... బావలు!! తన సెల్ ఫోన్ అడ్రెస్ బుక్ చూస్తే పేర్లు వరసగా కనిపిస్తాయి, రమెష్ బావ,కామెష్ బావ,పండు బావ, బుజ్జి బావ.. ఇలా...! అడిగితే ఇది మరీ బావుంది. నాకు చిన్నపటినుంచీ ఇలాగే అలవాటు అంది.ఉక్రోషం కొద్దీ "ఠాట్!అలా పిలవడానికి వీల్లేదన్నా"ను.అంతే...నేనెంత మేల్ చావనిస్టిక్ పిగ్ నో, నేను తన స్వేచ్చని ఎలా కాలరాయాలని చూస్తున్నానో వివరిస్తూ క్లాసు పీకింది. దెబ్బకి సాయంత్రం చలం గారి ఫొటో ముందు నుంచుని లెంపలేసుకుని క్షమాపణలు చెప్పుకున్నాను.
ఈ బాధలన్నీ బావాయణంలో మొదటి భాగం మత్రమే... రెండో భాగం ఇంకెప్పుడైనా...

ఇల్లు వెతికి చూడు... (ఈస్ట్ మేన్ కలర్)

ఇల్లు కట్టి చూడు...పెళ్ళి చేసి చూడు... అన్నారు గాని అని శుద్ధ అబద్దం.
ఈ రియల్ ఎస్టేటు వచ్చాక ఎవ్వడూ ఇల్లు కట్టుకోవటం లేదు. కొనుక్కుంటున్నారు.
ఇహ పెళ్ళి అంటారా? మహా మహా మెగా స్టార్లకే పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు జరిపించుకునే అద్రుష్టం లేదు.మనమెంత?? అందుకని అదీ వేస్టు.
కాలం తో పాటు సామెతలూ అప్ డేట్ అవుతాయి. అలా పుట్టిన కొత్త సామెత "ఇల్లు వెతికి చూడు...".

ఈ సంగతి మొన్న నాకు మద్రాసు లో రూము వెతుక్కునేటప్పుడు అవగతమైంది. ఓసోస్ ఇల్లే కదా సాయంత్రం అంతా తిరిగితే రాత్రికి దిగిపోవచ్చు అనుకున్నాం గానీ, నిజం చెప్పద్దూ.... దూల తీరిపోయింది.శ్రేయోభిలాషులందరూ బ్రోకరు అనే వాడి అండ లేకుండా పని అవదన్నారు. సర్లే కదా అని ఓ నాలుగు బ్రోకర్ల నంబర్లు సంపాదించి వేట మొదలెట్టాం.


అసలు ఈ సాఫ్టువేరు ఉద్యోగాలు చేసుకోవడం కన్నా ఆ బ్రోకరు పని చేసుకోవడం సులువేమో?? అహాహా... ఏమి దర్జా?? ఏమి స్టైలు?? వాళ్ళేదో సంఘ సేవ చేస్తున్నట్టు మేమేదో వళ్ళ కరుణా కటాక్ష వీక్షణాల మీద ఆధారపడ్డట్టు మట్లాడతారు. పైగా ఇల్లు చూపించినందుకు వీళ్ళకి ఒక నెల రెంటు ఇవ్వాలంట!
ఇహ తిరిగాం చూస్కోండి...ఒకడు వేల్చెరి లో ఖతర్నాక్ ఇల్లు ఉందంటాడు.అక్కడి నుంచీ ఫోనులో దైరక్టు చేస్తాడు. దాన్ని బట్టి మనం ఇల్లు ఎక్కడో పట్టుకోవాలన్న మాట! ఆ ట్రెజరు హంటు ఎల్లాగో సాల్వు చేసి వెళ్ళామా... వాడు చూపించే ఇల్లు నిజంగానే ఖతర్నాక్ సినిమా లాగే ఉంది.
ఇంకో బ్రోకరు నేను బిజీ గా ఉన్నాను సాయంత్రం కాల్ చెయ్యమంటాడు.ఇంకోడికి ఫోనె చేస్తే కొట్టివక్కం రండి.పిచ్చెక్కించేస్తానన్నాడు. మళ్ళీ ట్రెజరు హంటు మామూలే...మీకు గనక చెన్నై టోపోగ్రఫీ తెలిసి ఉంటే మా భాధలు ఇంకా బాగ అర్థం అయ్యేవి.
ఆఖరికి మా పరిస్థితి ఎల్లా తయారయ్యిందంటే.. రోడ్ల వెంట నడిచి నడిచి, ఓపిక చచ్చి, ఆ రోడ్డు పక్కనే కూలబడి ఎవరైనా బిచ్చగాళ్ళని పొరబడి చిల్లర వేస్తారనే భయం తో మా ఐడి కార్డులు కనబడేలా పట్టుకుని... ఆహ... ఆ సీను వెండి తెర మీద చూడాల్సిందే గాని చెప్పాల్సింది కాదు.

అల్లా నాలుగు రోజులు కుక్కల్లా తిరిగితే ఒక ఇల్లు దొరికింది.అమ్మయ్య అనుకున్నాం. కాని ఆ మర్నాటికే పిక్చర్ అభీ బాకీ హై దోస్త్ .....అని అర్థమైంది.మా ఇంటి ఓనరు ఒక నీచ్ కమినే కుత్తే గాడు.వాడి గురించి తల్చుకుంటుంటేనే నా రక్తం మరిగిపోతోంది.మమ్మల్ని ఎన్ని రకాలుగ దోచుకోవచ్చో అన్ని రకాలుగు దోచుకుంటున్నాడు.రోజుకు పది సార్లు వచ్చి ఇన్స్పెక్షను చేస్తాడు.రోజుకు ఒక కొత్త రూలు పెట్టి మా.........(లోక గ్నానం ఉన్న వాళ్ళు పూరించుకోగలరు )
మా పని మనిషి కి కొంచెం అలక ఎక్కువ అంటే అది అండర్ స్టేట్మెంటే అవుతుంది.పాపం నా లవరు కూడా అన్ని సార్లు అలిగి ఉండాదు నా మీద!

ఇవీ మేము మా గ్రుహాన్వేషణలో ఎదుర్కున్నట్టి ఎదుర్కుంటున్నట్టి కష్టాలు.గత పోస్టులో నొఇడా గురించి ఆవేశం లో అవాకులు చెవాకులు వాగినందుకు మీ అందరి సమక్షంలో లెంపలు వేశుకుంటున్నాను.ఇప్పటి మా లైఫు తో పోలిస్తే అది కేక!అరుపులు!! మెరుపులు!!!

కొసమెరుపు: ఈ పదిహేను రోజుల్లో నాకు అర్థమైంది ఏంటంటే చెన్నై లో ఉద్యోగం చెయ్యడం కన్నా చిన్న కాకా హోటలు పెట్టుకోవడం బెస్టు.ఇంకా రిచ్చు గా బతకాలంటే ఒక ఆటో నడుపుకుంటే సరి...
శ్రీ మద్రమారమణగోవిందో హరి!!!